Je bent net een lange trap afgedaald en staat op een strook van het stilste strand dat je ooit hebt gezien. Het strekt zich in beide richtingen uit, zo ver het oog reikt. Je gaat in het zand zitten — wit en zacht, warm en zwaar. Je laat het tussen je vingers door lopen; het lijkt bijna vloeibaar. Je gaat liggen en het warme zand voegt zich direct naar je lichaam. Een windje strijkt langs je gezicht. De branding verheft zich grommend in lange witte schuimkoppen die oplossen bij de waterlijn. De lucht geurt naar zout en zeeleven en je ademt diep in. Je voelt je rustig en veilig.

Je ligt binnen een kring van heel hoge bomen, op een kussen van zacht, droog mos. De lucht geurt sterk naar laurier en pijnbomen — er hangt een intense, stille en serene sfeer. Je drinkt het warme zonlicht in dat door de takken valt en het mostapijt vlekt. Er steekt een warme wind op. De hoge bomen zwaaien en buigen, de bladeren ritselen ritmisch op elke vlaag. Telkens wanneer de wind aanzwelt, ontspant elke spier in je lichaam zich iets meer. Twee zangvogels kwelen in de verte; boven je hoor je een eekhoorn. Een gevoel van rust, vrede en vreugde verspreidt zich door heel je lichaam.

Je rijdt in een wagon die je helemaal voor jezelf hebt — de laatste van een lange trein. Het plafond is een koepel van gekleurd glas, en ook de wanden zijn van glas, zodat het lijkt alsof je in de buitenlucht bent en door het platteland vliegt. Aan de andere kant staat een pluchen bank met twee goed gestoffeerde stoelen ertegenover, en een salontafel in het midden — compleet met je favoriete tijdschriften. Je zinkt diep weg in een van de stoelen, duwt je schoenen uit en legt je voeten op de tafel. Buiten trekt een voortdurend terugwijkend panorama voorbij: bergen, bomen, besneeuwde toppen, een meer glinsterend in de verte. De zon is bijna onder en de hemel is in paarse en rode tinten geverfd, gevuld met enorme rood-oranje wolken. Al kijkend ga je mee in het ritme van de ratelende wielen en voel je het zachte wiegen van de schommelende trein.